Stedelijk Museum presenteert Stedelijk in de stad

Terwijl het Stedelijk Museum, Amsterdam wordt verbouwd brengt Lea Zeeland iedere week een bezoek aan het depot om een topstuk uit de collectie te bekijken.

Hatsu Yume à  Bill Viola, 1981

Als ik vroeger niet kon slapen, probeerde ik me voor te stellen hoe het is om dood te zijn. Dat vond ik leuk en ook spannend, behalve als ik er te lang mee doorging,  dan werd het eng. Het voorstellen van dood zijn deed ik door wegdenken; geen ouders, geen oranje bedlampje, geen boterhammen met jam... Bij alles wat ik uit mijn leven wegdacht voelde ik me meer en meer loskomen van mijn matras.

Bill Viola, Hatsu-Yume (First Dream), 1981, video/geluid/kleur

Precies dat gevoel gaf de film van Bill Viola die ik deze week zag me ook. Hatsu Yume is Japans voor 'eerste droom'. De beelden beginnen korrelig en grijs en worden daarna warm en lieflijk, een beetje als lammetjes en schone was, een soort vloeibare brij waarin alles los komt van de wereld. Hoe langer ik keek, hoe meer details van mijn eigen leven wegvielen en hoe verder ik verdween in een leegte waarin alleen de zachte ruis van dood zijn klonk. (Ik denk nog steeds dat dood zijn een zacht ruisend geluid maakt maar dat komt misschien omdat er boven de slaapkamer waarin ik als kind sliep een cv-ketel bromde en hóe dood ik ook speelde, dat geluid bleef altijd bestaan.) Leuk en spannend; ik vond het jammer dat de film af was.

Deze column is onderdeel van Zichtbaar Afwezig, waarbij studenten van de Rietveld Academie en het Sandberg Instituut reageren op topstukken uit de collectie moderne kunst en vormgeving van het Stedelijk Museum Amsterdam.

Met dank aan: VSB-fonds, AFK, Zabawas.